АЛЛОҲНИНГ АС-САБУР ИСМИ ВА МАЪНОСИ

-

 

الصبور

Аллоҳ таоло Ўзини Ас-Сабур — чексиз сабрли, шошилмасдан ҳукм қилувчи Зот — деб танитади. Ас-Сабур — бандаларининг гуноҳлари, камчиликлари ва осийликларига қарамай, жазони кечиктирадиган, муҳлат берадиган, тавба ва қайтиш йўлини очиқ қолдирадиган Зотдир. Унинг сабри инсонлардаги сабрга ўхшамайди. Чунки инсон сабри кўпинча заифлик ёки мажбуриятдан келиб чиқади, Аллоҳнинг сабри эса мутлақ қудрат билан бирга бўлади.

Аллоҳнинг сабри кўпинча Ал-Ҳалим, Ал-Ғафур ва Ар-Раҳмон исмлари билан бирга тушунилади. Чунки сабр — кечиришга йўл очади, раҳматга имконият беради ва ҳидоятга эшик очиб туради. Шунинг учун Ас-Сабур — жазо беришга қодир бўла туриб, кечиктирувчи Зотдир. Агар У истаса, ҳар бир гуноҳ дарҳол жазоланар эди. Аммо Аллоҳ Ўз раҳмати билан сабр қилади, инсонга ўйлаб кўриш, англаш ва тўғри йўлга қайтиш имконини беради. Ас-Сабур — қудрат билан мужассам сабрдир.

Сабур сўзи сод–ба–ро илдизидан келиб чиққан бўлиб, ўзини тийиш, шошмаслик, қийинчиликка бардош бериш маъноларини англатади. Аммо Ас-Сабур исмидаги сабр — бардош билан алоқадор сабр эмас. Бу сабр — ҳукмни кечиктириш, жазони дарҳол қўлламаслик ва ҳикматга кўра муддат беришдир.

Аллоҳ Ас-Сабур бўлгани учун гуноҳкорлар ёки золимлардарҳол йўқ қилиб юборилмайди, жамиятлар бир хатоси учуноқ ҳалок қилинмайди.  Аллоҳ бандаларига қайта-қайта огоҳлантирувчи пайғамбарлар юборади. Илоҳий сабр — инсоният учун берилган улкан неъматдир. Чунки Аллоҳ инсоннинг ҳалок бўлишини эмас, хатоларини тузатишини истайди. Агар инсонлар ҳар бир гуноҳи учун дарҳол жазоланганида, ҳеч кимда яшаш имкони қолмас эди.

Шу билан бирга, Ас-Сабурнинг сабрини жазони абадий кечиктириш деб тушинмаслик лозим. Агар инсон сабрсиз бўлса, зулмда ва осийликда собит қолса, у ҳолда жазо кечикса ҳам, албатта келади. Фақат у жазо адолат ва ҳикмат билан амалга оширилади.

Ас-Сабур исм билан яшаш инсонга Аллоҳнинг унга қилаётган сабрини доим ҳис қилиб туришга ўргатади. Ҳар бир кечиккан жазо — бу берилган имкониятдир. Шу имкониятни тавба, ислоҳ ва яхшилик билан тўлдириш лозим. инсон ўзини ҳам сабрга ўргатиши керак. Қачонки инсон бошқаларга нисбатан сабрли бўлишига ҳаракат қилса, Аллоҳ ҳам унга нисбатан ўта сабрли бўлади. 

Эй Аллоҳ, эй Ас-Сабур! Биз гуноҳкор бандаларингга сабр қил ва Сенинг сабрингни англашни насиб эт. Берган муҳлатингни тўғри фойдаланишни ўргат. Қалбларимизни шошқалоқликдан сақла, сабр ва ҳикмат билан яшашни насиб эт. Бизларни Сенинг сабрингни суиистеъмол қилувчилардан қилма. Омин.

Кутилган Имом Маҳдий келди. Мазкур каналда ёритиладиган мавзулар Муҳаммад ал-Маҳдийнинг элчилари Аҳмад ал-Ҳасан ва Аба Содиқ таълимотларига асосланади. Исломдан фақат унинг исми, Қуръондан ҳарфлари қолди. Халқлардан ҳидоят кўтарилди, уламодан илм. Ерни адолатсизлик ва зулм қоплади. Бу Қиёмат замонида узр қолмади: ҳақ айтилди, гувоҳ келди, мезон қўйилди. Танлов сизда.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

АЛЛОҲНИНГ АЛ-ЛАТИФ ИСМИ ВА МАЪНОСИ

-
  Аллоҳ Ўзини Ал-Латиф — Энг Нозик, Энг Меҳрибон, Энг Латофатли Зот — деб Қуръонда етти марта зикр қилади. Ал-Латиф — бандаларининг ишларини улар сезмаган ҳолда, энг фойдали ва энг гўзал тарзда бошқарувчи Зотдир. У бандасига нисбатан ўта меҳрибон, юмшоқ, раҳмлидир; айни пайтда У банданинг ҳолатини, амалларини, қалбида нима борлигини, фикрлари ва истакларини тўлиқ билувчидир. Энг Меҳрибон, Энг Нозик, Лутф Соҳиби Зот Латиф сўзи лом–то–фа илдизидан келиб чиққан бўлиб, тўртта асосий маънони англатади: меҳрибон, юмшоқ, мулойим, раҳмли бўлиш ва яхшилик ато этиш; нозик, латофатли ва нафис бўлиш; жуда нозик тарзда таъсир қилиш ва барча майда тафсилотларни билиш; ҳолат ва шароитларни инобатга олган ҳолда муомала қилиш. Бу илдиз Қуръонда саккиз марта, икки хил шаклда келган. Масалан: وَلْيَتَلَطَّفْ (эҳтиёткор бўлсин), لَطِيفٌ (Ўта Нозик). Луғавий жиҳатдан лутф тушунчаси шунчалик мулойим яхшиликни англатадики, инсон уни ҳатто сезмай ҳам қолади; шунингдек, жуда нозик, кўз...
Давомини ўқинг

Инсон онгидаги туб инқилоб ҳақида

-
Инсон ўз онгида туб, кескин ўзгариш қилиши ҳақиқатан ҳам мумкинми? Мен ташқи нарсаларни - бузуқ ҳукумат лар, қулаётган иқтисод, ифлос муҳитни эмас, ични — инсон онгини назарда тутаяпман. Чунки биз кўраётган дунё инсон онги қандай бўлса шундай шаклда кўринади. Демак, асосий савол шу: сиз ва мен ўз онгимизда тўлиқ инқилоб қила оламизми? Аслида дунё доим инқирозда бўлган. Лекин ҳозирги инқироз, кўпчилик ҳис қилаётган инқироз — онгнинг ўзидаги инқироз. У энди эски қолиплар, эски меъёрлар, маъносини йўқотган анъаналар билан яшай олмайди. Биз инқироздамиз, чунки маълум бир яшаш тарзи — уни америкалик, европалик ёки осиёлик деб аташдан қатъи назар — инсон қалбида тинчлик, муҳаббат, озодликни пайдо қила олмади. Агар дунёга диққат билан қарасангиз, даҳшатли азоб-уқубат, доимий тўқнашув, ғоялар урушлари, бир-биримизга қилаётган зўравонликлар ва ички агрессия кўринади. Шу билан бирга технологияда улкан тараққиётни ҳам кўрамиз: биз уча оламиз, осмонўпар бинолар қура оламиз, бир зумда дунёнинг ...
Давомини ўқинг

ҲАҚИҚИЙ ТАВҲИД ВА ЯГОНА БОШҚАРУВ ТИЗИМИ

-
  Тавҳид — Аллоҳни ягона Зот сифатида тан олиш, Унинг ҳукмини ягона ҳукм деб қабул қилиш ва У белгилаган йўлга тўлиқ таслим бўлишдир. Кимки Аллоҳни ягона деб атаб, аммо Унинг амрига бўйсунмаса, у тавҳид аҳлидан эмас. Чунки Аллоҳ зотда ҳам, ҳукмда ҳам, ҳидоятда ҳам ягонадир. Аллоҳ таоло Ал-Воҳид дир. Ал-Воҳид — зотда, илоҳликда, ҳукмда ва ҳидоятда мутлақ ягона бўлган Аллоҳдир; Унга шерик, тенг ёки муқобил йўқ. Аллоҳ Ўзини Ал-Валий деб танитди. У мўминларнинг валийсидир. У қулларини ташлаб қўймайди, ҳидоятсиз қолдирмайди, золимларга топширмайди. Аллоҳ валийликни Ўзи белгилаган йўл орқали намоён қилади. Кимки Аллоҳ белгилаган валийлик тизимини рад этса, у Аллоҳнинг яқинлигини рад этган бўлади. Шунингдек, Аллоҳ Ал-Волий дир — ҳукм юритувчи, бошқарувчи, амр қилувчи Зотдир. Унинг ҳукмига шерик йўқ. Унинг амрига мухолифлик қилиш — Аллоҳга мухолифлик қилишдир. Кимки Аллоҳга имон келтирдим деса, аммо Унинг ҳукмини қабул қилмаса, у имонида ростгўй эмас. Чунки имоннинг мавжудлиги итоат б...
Давомини ўқинг