Imom Mahdiy Ta'limotlari

 Ҳақиқатнинг энг чуқур пойдеворига назар ташласак, материядан, энергиядан ва ҳатто квант майдонларидан ҳам олдинроқ мавжуд бўлган бир асосий ҳолат ҳақида ўйлашга мажбур бўламиз. Буни биз Нол Қатлам деб атаймиз. Нол Қатлам — мутлақ синхрон уйғунлик ҳолатидир, яъни ҳали дифференциацияга учрамаган, барча имкониятлар бир вақтнинг ўзида мавжуд бўлган ибтидоий бирлик. Илмий тилда бу ҳолатни “онгли” субквант ахборот майдони деб ифодалаш мумкин, аммо бу ерда “онгли” деганда антропоморфик идрок эмас, балки фарқни сақлаш ва структура ҳосил қилишга мойил тартибий потенциал назарда тутилади. Бу онтологик позиция шуни англатадики: материя шакл олишидан олдин унинг қандай шаклланиши мумкинлиги ҳақидаги имконият мавжуд бўлиши шарт. Замонавий физика квант майдонларини реалликнинг асосий сатҳи сифатида тасвирлайди. Заррачалар эса ушбу майдонлардаги локал қўзғалишлар — энергетик тебранишлардир. Бироқ физика майдонлар нега айнан шундай қонунларга бўйсунганини ёки константалар нега муайян қийматда эка...

Ҳақиқатнинг энг чуқур пойдеворига назар ташласак, материядан ва ҳатто квант майдонларидан ҳам олдинроқ мавжуд бўлган бир асосий қатлам ҳақида ўйлашга мажбур бўламиз. Буни биз Нол Қатлам деб атаймиз. Нол Қатлам —  субквант ахборот майдонидир, яъни квант даражасидан ҳам чуқурроқ бўлган, барча тузилиш имкониятларини, қонунларни ва фундаментал константаларни ўз ичида сақловчи ибтидоий ахборот-субстрат. Бу тушунча онтологик позициядир: материя шакл олишидан олдин унинг қандай шаклланиши мумкинлиги ҳақидаги потенциал мавжуд бўлиши шарт. Бу ерда антропоморфик идрок эмас, балки ахборотнинг ўзини-ўзи ташкил қилишга мойил қонунли динамикаси назарда тутилади. Замонавий физика квант майдонларини реалликнинг асосий сатҳи сифатида тасвирлайди. Заррачалар эса ушбу майдонлардаги локал қўзғалишлар — энергетик тебранишлардир. Бироқ майдонлар нега айнан шундай хусусиятларга эга эканини, заряд нега муайян қийматда эканини ёки константалар нега ўзгармаслигини физика онтологик жиҳатдан асослаб берм...

Воқеликнинг намоён бўлиши Воқеликка синчиклаб назар ташласак, кўринаётган ҳар бир шакл аслий тартибнинг намоён бўлишидир. Ахборот оддий маълумот эмас; у шаклни белгилайдиган ва қонуниятни барпо этадиган тартибдир. Моддий шакл — асл манбанинг физик майдонлар орқали кўринишга чиқиши, яъни физик интерфейсдаги ифодасидир. “Модда” деб атаётган нарса — тартибнинг муайян ҳолатидир. Замонавий физика реалликни мустақил “қаттиқ зарралар” эмас, балки ҳолатлар ва улар ўртасидаги боғлиқликлар тизими сифатида тасвирлайди. Квант даражасида тизим унитар равишда эволюция қилади ва ахборот формал тарзда сақланади; у ҳолатлар ўртасида қайта тақсимланади. Классик дунё эса декогеренция орқали барқарор кўринишга келади. Шу маънода, модда илк субстанция эмас, балки чуқурроқ тартибнинг самарали намоён бўлиш шаклидир. Ибтидоий потенциал ахборот майдони Модда ва энергия барқарор ахборот муносабатлари сифатида қаралса, улардан олдин турган онтологик заминни тасаввур қилиш мумкин. Буни Ибтидоий потенциал ахборот ...

Инсонлар ўзларини мантиқий мавжудот деб ўйлашни яхши кўрадилар, лекин амалда уларни ҳаракатга келтирадиган нарса — ҳис-туйғу. Қорин очса, ҳаракат қилади. Шаҳват қўзғалса, ҳаракат қилади. Қўрқув туғилса, қочади ёки ҳужум қилади. Эмоция — ҳаракатнинг муҳаррики. Фикр эса кўпинча аллақачон қабул қилинган ички қарорга изоҳ беради. Одам аввало ҳис қилади, кейин ўша ҳисни оқлаш учун фикр тузади. Кўпчилик инсонлар ҳаёти нафснинг асосий истаклари атрофида айланади: жинсий қониқиш, роҳат, мақом, эътибор, эго. Уларнинг бутун реаллиги шу импулсларни қондириш орқали шаклланади. Улар эркин деб ўйлайди, лекин аслида ички ҳайвоний дастурлар бошқарувида яшайдилар. Шунинг учун уларнинг қарорлари онгли эмас, реактивдир. Лекин инсон фақат ҳайвон эмас. Унда юқори қават — акл ва руҳга яқин идрок мавжуд. Масала нафсни йўқ қилишда эмас, балки уни эгаллашда. Ҳайвонни инкор қилиш эмас, уни жиловлаш керак. Агар инсон ўз импулсларини кузата олса, уларга дарҳол бўйсунмаса, у оралиқ яратади — ҳис билан амал ўртасид...

For much of modern science, the philosophy of mind has been trapped between two unsatisfying extremes. On one side stands reductive materialism, which treats cognition as an accidental byproduct of chemistry. On the other stands dualism, which posits a mysterious insertion of mind into otherwise inert matter. Michael Levin’s work disrupts both positions by refusing the binary altogether. Instead of asking when dead matter “becomes” conscious, he asks how intelligence scales across biological systems, and whether the apparent jump from chemistry to mind is in fact an illusion produced by our conceptual blindness. Levin’s central move is deceptively simple: there is no sharp boundary where cognition suddenly appears. Every human begins as a single cell, fully describable in the language of physics and chemistry, and gradually becomes an organism capable of reflection, intention, and abstract thought. There is no lightning strike during embryogenesis when “mind” switches on. If one takes ...

Қадимги мисрликлар ўлимни ниҳоя, якун деб эмас, бир ҳолатдан бошқа ҳолатга айланиш, ўтиш деб тушунган. Улар инсонга фақат қандай яшашни эмас, қандай ўлишни ҳам ўргатишга ҳаракат қилган. Яъни қандай қилиб онгни моддий дунёга қайта боғлаб қўймасдан, юқорироқ поғоналарига кўтариш мумкинлигини тушунтирган. Бу қарашларга кўра, ўлимдан кейин реинкарнация - яна шу дунёга қайтиб келиш тасодиф эмас, балки инсоннинг онг ҳолатига боғлиқ жараёндир. Мана шу ғоялар рамзий тарзда Анубис образида ифода этилган. Унинг қўлидаги тарози машҳур “Ўликлар китоби”да тасвирланган. Бу китоб — Миср цивилизациясининг ўлим, қайта туғилиш ва ўлимдан кейин онгни қандай тайёрлаш ҳақидаги энг муҳим матнларидан биридир. Қадимги мисрликлар учун бу масала ҳаётнинг марказида турган. Улар инсон ўз онгини жисмоний реалликдан ножисмоний, лекин ҳис этиладиган бошқа бир ҳолатга ўтишга тайёрлаб бориши шарт, деб ишонган. Ўлимни тушуниш учун биринчи навбатда “юқорида қандай бўлса, қуйида ҳам шундай” деган қоидани англаш...

Инсон айтган ҳар бир сўз онг остига берилган аниқ буйруқдир. Сўзлар онг остига нимага ишонишни, нимани ҳақиқат сифатида қабул қилишни тавсия қилади. Гап шундаки, сўзнинг кучи унинг қандай эшитилишида ёки “сеҳрли” товушида эмас. Ҳар бир сўз муайян тебранишдир. Бу тебраниш тананинг ҳар бир ҳужайрасига таъсир қилади. Лекин сўзнинг асосий таъсири онгни қайта шакллантиришдир Сўзлар инсон онгининг ички тартибини ўзгартиради ва онг ичидаги энергияни ҳаракатга келтиради. Инсон ҳаёти — унинг онгининг ташқи аксидир. Ички дунё - эътиқодлар ва қарашлар ташқи дунёни шакллантиради. Инсон реалликни қандай кўрса, ҳаётни ҳам шу кўриш орқали яшайди. Агар реалликни ўзгартирмоқчи бўлсанг, аввало онгни қайта шакллантиришинг керак, чунки ташқи дунёда мажбурлаб қилинган ўзгариш барқарор бўлмайди. Ҳозир сенинг ҳаётингдаги ҳолат — ўтмишда ўйланган фикрларнинг йиғиндисидир. Бу ерда тасодиф йўқ. Инсон нимани кўп ўйласа, ўша томонга ҳаракат қилади ва охир-оқибат шу ҳолатга келиб қолади. Шунинг учун фикрни бошқара...