Зикр ва Тасбиҳ ҳақида. Зикр Тасбиҳга қандай айланади?

-


«Унга етти осмону ер ва улардаги кимсалар тасбиҳ айтур. Унинг ҳамди ила тасбиҳ айтмаган ҳеч бир нарса йўқ. Лекин уларнинг тасбиҳини англамайсизлар. Албатта, у ҳалийм ва сермағфират Зотдир». Мазкур Исро сураси 44 оятининг маъноси борлиқда икки шаклда намоён бўлади: мавжудотнинг тасбиҳи ва инсоннинг бардавом зикри (тасбиҳ)

Мавжудотнинг тасбиҳи — борлиқнинг Аллоҳни поклаб ёд этиши, яъни Унинг амри доирасида белгилаб қўйилган йўналишда, орбитада ҳаракат этишини билдиради. Зарралар орасидаги тортишиш, атомларнинг айланиши, коинотнинг мезон билан ӯлчовли ҳаракат қилиши — буларнинг барчаси тасбиҳдир, чунки борлиқ ўз тартибини ўзгартирмайди. Осмон жисмларининг ҳам айланиши, орбиталарнинг барқарорлиги, галактикалардаги ҳаракат шакллари шундай тасбиҳдир. 

Зикр — иродали амал. Инсон Аллоҳни тилида ёки ҳаёлида ёд этади, унинг исмини, каломини айтади, кўнгил ва тил бир ҳолатга келади. Бу — ихтиёр билан амалга ошади. Зикр давомийлик касб этса, яъни юришда, туришда, ўтиришда, ётишда, ҳатто уйқу ҳолатида ҳам зикр узилмаса, зикр инсоннинг табиатига, феъл-атворига айланади. Бу ҳолатда инсон Аллоҳни эслашни тўхтатмaйди — чунки қалб мутмаинна ҳолатида Аллоҳга тўла мойил бўлиб қолади. Ана шунда зикр тасбиҳга айланади. Бу — иродадан бошланган зикр амалининг маънавий-руҳоний ҳолатга, яъни тасбиҳга айланишидир.

Демак, борлиқда ҳар бир нарса истаса ҳам, истамаса ҳам тасбиҳ ҳолатида. Шу сабабли, инсоннинг вужуди ҳам тасбиҳ айтади, аммо биз уни англаёлмаймиз. Агар инсоннинг қалби зикрни кӯпайтирса, зикр давомий ва узлуксиз ҳолга етса, вужуд том маънода, онгли ва шуурли шаклда тасбиҳ ҳолатига кирган бўлади. Унинг ҳаракатлари, барқарор ҳолати ва ички ларзаси — унинг бутун ҳолати тасбиҳга айланади. Бу ҳолат фаришталарнинг тасбиҳига ўхшайди: улар итоатлари билан тасбиҳ ҳолатида турганидек, инсон ҳам ҳолати билaн тасбиҳ этади.

Мана шу маънода, тасбиҳ — бу руҳоний ҳолатдир; бардавомлик, итоат ва узлуксиз эслашдир.

Инсон учун тасбиҳ ва зикрдан кӯзланилган асосий мурод - ҳаётимизнинг ҳар бир лаҳзасида Аллоҳнинг руҳи бизни қамраб турганини ҳис қила олишдир. Бу ҳис ҳудди баъзида устингизда бировнинг нигоҳини сезиб, атрофга ӯгирилганингизда кимдир сизга қараб турганини кӯрган ҳолатингизга ӯхшайди.

Кутилган Имом Маҳдий келди. Мазкур каналда ёритиладиган мавзулар Муҳаммад ал-Маҳдийнинг элчилари Аҳмад ал-Ҳасан ва Аба Содиқ таълимотларига асосланади. Исломдан фақат унинг исми, Қуръондан ҳарфлари қолди. Халқлардан ҳидоят кўтарилди, уламодан илм. Ерни адолатсизлик ва зулм қоплади. Бу Қиёмат замонида узр қолмади: ҳақ айтилди, гувоҳ келди, мезон қўйилди. Танлов сизда.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

АЛЛОҲНИНГ АЛ-ЛАТИФ ИСМИ ВА МАЪНОСИ

-
  Аллоҳ Ўзини Ал-Латиф — Энг Нозик, Энг Меҳрибон, Энг Латофатли Зот — деб Қуръонда етти марта зикр қилади. Ал-Латиф — бандаларининг ишларини улар сезмаган ҳолда, энг фойдали ва энг гўзал тарзда бошқарувчи Зотдир. У бандасига нисбатан ўта меҳрибон, юмшоқ, раҳмлидир; айни пайтда У банданинг ҳолатини, амалларини, қалбида нима борлигини, фикрлари ва истакларини тўлиқ билувчидир. Энг Меҳрибон, Энг Нозик, Лутф Соҳиби Зот Латиф сўзи лом–то–фа илдизидан келиб чиққан бўлиб, тўртта асосий маънони англатади: меҳрибон, юмшоқ, мулойим, раҳмли бўлиш ва яхшилик ато этиш; нозик, латофатли ва нафис бўлиш; жуда нозик тарзда таъсир қилиш ва барча майда тафсилотларни билиш; ҳолат ва шароитларни инобатга олган ҳолда муомала қилиш. Бу илдиз Қуръонда саккиз марта, икки хил шаклда келган. Масалан: وَلْيَتَلَطَّفْ (эҳтиёткор бўлсин), لَطِيفٌ (Ўта Нозик). Луғавий жиҳатдан лутф тушунчаси шунчалик мулойим яхшиликни англатадики, инсон уни ҳатто сезмай ҳам қолади; шунингдек, жуда нозик, кўз...
Давомини ўқинг

Инсон онгидаги туб инқилоб ҳақида

-
Инсон ўз онгида туб, кескин ўзгариш қилиши ҳақиқатан ҳам мумкинми? Мен ташқи нарсаларни - бузуқ ҳукумат лар, қулаётган иқтисод, ифлос муҳитни эмас, ични — инсон онгини назарда тутаяпман. Чунки биз кўраётган дунё инсон онги қандай бўлса шундай шаклда кўринади. Демак, асосий савол шу: сиз ва мен ўз онгимизда тўлиқ инқилоб қила оламизми? Аслида дунё доим инқирозда бўлган. Лекин ҳозирги инқироз, кўпчилик ҳис қилаётган инқироз — онгнинг ўзидаги инқироз. У энди эски қолиплар, эски меъёрлар, маъносини йўқотган анъаналар билан яшай олмайди. Биз инқироздамиз, чунки маълум бир яшаш тарзи — уни америкалик, европалик ёки осиёлик деб аташдан қатъи назар — инсон қалбида тинчлик, муҳаббат, озодликни пайдо қила олмади. Агар дунёга диққат билан қарасангиз, даҳшатли азоб-уқубат, доимий тўқнашув, ғоялар урушлари, бир-биримизга қилаётган зўравонликлар ва ички агрессия кўринади. Шу билан бирга технологияда улкан тараққиётни ҳам кўрамиз: биз уча оламиз, осмонўпар бинолар қура оламиз, бир зумда дунёнинг ...
Давомини ўқинг

ҲАҚИҚИЙ ТАВҲИД ВА ЯГОНА БОШҚАРУВ ТИЗИМИ

-
  Тавҳид — Аллоҳни ягона Зот сифатида тан олиш, Унинг ҳукмини ягона ҳукм деб қабул қилиш ва У белгилаган йўлга тўлиқ таслим бўлишдир. Кимки Аллоҳни ягона деб атаб, аммо Унинг амрига бўйсунмаса, у тавҳид аҳлидан эмас. Чунки Аллоҳ зотда ҳам, ҳукмда ҳам, ҳидоятда ҳам ягонадир. Аллоҳ таоло Ал-Воҳид дир. Ал-Воҳид — зотда, илоҳликда, ҳукмда ва ҳидоятда мутлақ ягона бўлган Аллоҳдир; Унга шерик, тенг ёки муқобил йўқ. Аллоҳ Ўзини Ал-Валий деб танитди. У мўминларнинг валийсидир. У қулларини ташлаб қўймайди, ҳидоятсиз қолдирмайди, золимларга топширмайди. Аллоҳ валийликни Ўзи белгилаган йўл орқали намоён қилади. Кимки Аллоҳ белгилаган валийлик тизимини рад этса, у Аллоҳнинг яқинлигини рад этган бўлади. Шунингдек, Аллоҳ Ал-Волий дир — ҳукм юритувчи, бошқарувчи, амр қилувчи Зотдир. Унинг ҳукмига шерик йўқ. Унинг амрига мухолифлик қилиш — Аллоҳга мухолифлик қилишдир. Кимки Аллоҳга имон келтирдим деса, аммо Унинг ҳукмини қабул қилмаса, у имонида ростгўй эмас. Чунки имоннинг мавжудлиги итоат б...
Давомини ўқинг